ölüm
Karalama Defteri 152 1

Hayat Geç Kalmayı Affetmiyor

Saniyeler dakikaları, dakikalar saatleri, saatler günleri, günler haftaları, haftalar ayları, aylar yılları kovalarken, ilk okula başladığın anı dün gibi hatırlarken, okumayı ilk çözdüğün zamanı, hatta okula ilk başladığın zamanı…

Hepsini hatırlıyorsun değil mi ? Bu yazıyıda okuyorsan en az 18-19 yaşlarında varsın demektir. Peki bu 19 sene senden ne götürdü ? Götürdüğü şeyler kadarını getirdi mi ? Kârını ve kaybının farkında mısın ? Ben senin yerine söyleyeyim, hayır. Hiç birimiz ne dünü düşünürüz yaşarken nede yarını hatırlarız. Sevdiklerimiz hiç ölmeyecekmiş gibi davranır, hiç ölmeyecekmişiz gibi vakit geçiririz. Bazen günler gelir internette sosyal medyalarda gördüğümüz eskiyi anımsatan paylaşımlar bizlere “vay anasını” dedirtir. Gerçekten bu kadar eski miydi ? Gerçekten bu kadar yaşlandım mı ? Bunu sorarız kendimize fakat bununda etkisi en fazla 5 dakika sürer. O sırada hatıralarımıza düşen sadece mutlu olduğumuz anlardır. Bu gün yaşadığımız için yine yarını düşünmemeye başlarız.

Sonra gün gelir çok yakın olmayan birinin ölüm haberini alırız. “Allah Rahmen Eylesin” der, cenazesine gider, ağlayan ailesine başsağlığı diler ve normal yaşantımıza geri döneriz. Aslında bu umursamamak değildir. Olması gereken budur, çünkü ölenin acısı ile hayat geçmez. Peki aynı şey sizin başınıza gelse ne düşünürdünüz ? Anneniz, babanız, kardeşiniz, abiniz, sevgiliniz, arkadaşınız vs ölse, ne olurdu ? Bir ay veya duygusal durumunuza göre iki, üç ay kadar acısını çekip hayata devam edersiniz. Acısı içinizde olur belki ama bu ölümdende bir ders almazsınız. Babanız ölür, annenizin değerini yine bilmezsiniz.

Kedilere nankör deriz fakat en büyük nankörler insanlardır. Yapılan hatalardan, başlarına gelenlerden hiç bir zaman kendilerine pay çıkartmazlar ve hiç bir zaman daha kötüsü olabileceği düşüncesi ile yaşamazlar. Öyle olsaydı herkes merhamet timsali olur öyle dolaşırdı zaten. Benim de bakmayın yaşam koçu gibi konuştuğuma. Belkide en büyük nankör ben olduğumdan dolayı anlatıyorumdur, belkide en büyük nankörü gördüğümden dolayı anlatıyorumdur. Bunu hiç bir zaman bilemeyeceksiniz. Ben sadece sevdiğini kaybetmiş birisiyim ve bulmaya çalışıyorum. Kendimi sorguluyorum, hayatımı ve yaşantımı sorguluyorum. Bu güne kadar başıma gelenlerden ne çıkarım yaptım diye düşünüyorum. Etrafımdaki insanlara bakıyorum, gerçekten kısa sürecek bir hayatta değer verilmesi gerekene yeterli değeri verebildim mi ? diye düşünüp duruyorum. Keşke bir zaman makinesi olsaydı, geçmişe dönüp bütün hatalarımızı düzeltebilseydik. Mutlu ve huzurlu insanlar olurduk belkide o zaman.

Fakat hiç birşeyin dönüşü olmadığının farkındayım. Yaptığım hataları, pişmanlıklarımı burada yazıya döküp belkide okuyanları uyarmak istiyorumdur. Bakın ben bunu yaptım siz yapmayın, benim gibi acı çekmeyin demek istiyorumdur.

Her ne olursa olsun şunu söylüyorum kendime. Unutma umut “hayat geç kalmayı affetmiyor“.

 

“Hayat Geç Kalmayı Affetmiyor” üzerine 1 yorum

  1. mehmet diyor ki:

    Kesinlikle hayat geç kalmayı affetmiyor. Bir çok şeye geç kaldım veya yapamadım. Ama unutmamız gerekende hayat; senli yada sensiz devam ediyor..

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir