affetmek
Karalama Defteri 209 2

Öfke Kontrolü Sorunu – Büyük Çöküş

Her insan gibi bende mutlu yaşamak için çabalıyorum. Her insan gibi bende hayatımın geçmişini değil geleceğine yoğunlaşarak geçmişi silip mutlu olmak için çaba harcıyorum. Hemde sevdiğim kadını sabah akşam hayal edip mutluluktan uçtuğımız güzel günlerin geldiğini düşünerek yapıyorum bunları. Yaşım 24 ve yaklaşık 8 yıldır bir kadına öyle bir vuruldum ki 8 yılımın nasıl geçtiğini hiç mi hiç anlamadım. Öyle sevdim ki onu, kalbe ihtiyacım kalmadı onu tanıdıktan sonra. Söktüm attım onu. Onsuz atmasın diye kalbim, kalbimin yerine geçti senelerce orada attı durdu attı durdu…

Herkes gibi benimde ergenlik dönemim oldu yaptığım yanlışlar hatalar oldu. Detayına girip anlatmayacağım tabiki fakat öyle hatalıydım ki ben, dönüp yüzüne bile bakamamam lazmdı. Oysa ben yüzümüde çıkarttım. Maskemi koydum kenara çünkü aşk gurur tanımazdı. Aşk yüzsüzlük isterdi. Yapılan herşeye rağmen sevgiyi gerektirirdi. Özür dilemeyide bilmek lazımdı ve ağladım çok ağladım zaman geldi günlerce ağladım ve en sonunda affetmişti beni mutlu olduk musmutlu hemde. Gezdik tozduk, çanakkale sahili aklıma geldiğinde veya bir resimde gördüğümde ikimizle öyle özdeşleşmişti ki kalbim hızlı artıyordu çünkü sahilde içtiğim oydu, yemek yediğim evdi o, geceleri üşüyünce sarıldığımdı. Nereye baksam gördüğümdü o ama asla boş boş baktığım değildi. Her bakışım sanki dünyanın bütün kitaplarındaki en güzel anlamları taşıyan cümleler bir araya gelmiş ve bende onları bir solukta okumuşum gibi huzur ve mutluluk veriyordu içime.

Sonra yine benim hödüklüğümden dolayı ayrı düştük, yaptığımı sindiremedi derken yine affetti beni çünkü çok seviyordu beni. Belkide o içindeki aşk, sevgi benim ona hissettiğimden kat ve kat büyüktü ama benim kalın kafam sanki en çok ben seviyormuşum gibi davranmamı sağluyordu hep. Her ne kadar affetse de aylar süren tartışmalar yıprattı bizi. Seviyorduk asla vazgeçmedik fakat yıprandık, yıprandık hemde çok yıprandık. Aralar verdik düzeldik geri döndük evet bu sefer oluyor galiba dediğimizde hep içinde kalanları açtı ve haklıydı. Günlerde süren kavgalardan bunalmış bir şekilde sürekli öfkemi kontrol edemeyip çok kırdım onu. Psikolojim alt üst olmuştu, mutlu olamıyordum öyle ki en mutlu anımızda bile içimde hep “acaba ne zaman kızacak bana” stresi oluyordu. Çünkü o kadar yıpranmıştık ki birbirimize olan saygı kalkanı bir şekilde kırılmıştı. Hep onarmaya çalıştım fakat geçmişte olanlar çıktı hep önüme. Bu seferde bak ben onarmaya çalışıyorum dedim sen sorun yaratıyorsun geçti gitti deyip kırdım onu küfürler ediyorduk artık birbirimize.

Sonra.. günlerden bir gün artık yine günler süren bir kavga kasırgasının içinde alnımdan ter damlaları akarken sinirlerime hakim olmaya yine öfkelenip günlerce uğraşıp becerdiğim şeyi yıkmamaya çalışıyordum. Olmadı ! yapamadım ve küfür kıyamet başladı yine. Olmaması gereken bir küfür ettim. İnsanın sevdiğine söylememesi gereken tarzda ve bin pişman olmuşken yine tekrarlamışım… “Mışım” diyorum çünkü öyle öfkeliydim ki hatırlamıyorum bile. Sonra ne mi oldu ? O gitmek istiyor şimdi ben ise karaya vuran balina gibi çırpınıyorum. Kalbim bedenimden ayrı kaldığı süre boyunca çürüyüp yok oldu. Şimdi o giderse boş kalan sol yanım ile ben insan olmayı nasıl başarabilirim diye soruyorum kendime. Gitmemesi için elimden gelen herşeyi yapıyorum ve umarım bunu başaracağım.

Eğer bu yazıyı okuyorsa, 8 yıl boyunca mutluluğumun kaynağı olan bedenindeki her bir hücreye ayrı ayrı aşık olduğum kadın ! Beni affet…

“Öfke Kontrolü Sorunu – Büyük Çöküş” üzerine 2 yorum

  1. Selim diyor ki:

    Geleceği önce yaşamak için sanırım biraz kitap okumak gerekli diye düşünüyorum. Çünkü kitaplar tamamıyla hayal denizinden oluşuyor ve biz hayallerimizi ne kadar sığ tutarsak, gelecek zamanda o kadar az boğulma şansımız var demektir. Çöküşünü bir an önce atlatman dileğiyle.

    1. Umut diyor ki:

      Biraz da olsa atlatabildim çok şükür.

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir